Tak się złożyło, że w zeszłym tygodniu prawicowy ekstremista zastrzelił niewinnych ludzi w Norwegii. A w sobotę zmarła Amy Winehouse. Dużo emocji, śledzenie medialnych doniesień, uaktualnienia na portalach internetowych. Napisałam na swoim profilu „AMY!”, bo strasznie mi się zrobiło żal tej osoby, a tu  od razu pojawiły się komentarze, że jak to tak wspominać ćpunkę, a nie zająknąć się o tylu ofiarach zamachów norweskich. Zrobiło mi się głupio, że nie dość się przejęłam, ale za chwilę miałam dziwną refleksję, że tu chyba chodzi o wzajemne pilnowanie się w przeżywaniu tragedii. Dla każdego ma ona inny wymiar, każdy ją w inny sposób przedstawia/zapamiętuje. Tymczasem kilka osób zaczęło wręcz kłócić się, kto ważniejszy, czyja śmierć gorsza.

 

Jak łatwo jest wmanewrować się w takie dywagacje. W istocie nie ma większego sensu kibicować poszczególnym tragediom i licytować się cudzym nieszczęściem. Codziennie ktoś ginie, umiera, popełnia samobójstwo, wykrwawia się i dostaje obłędu. I różne są tego powody i najgorzej, kiedy to dzieje się dzieciom albo cywilom albo niewinnym ludziom, którzy znaleźli się w nieodpowiednim czasie i w nieodpowiednim miejscu.

 

My, żyjący i nieznający ofiar, staramy się pokazać, jak bardzo współczujemy rodzinom, jak bardzo obchodzi nas cudza tragedia. W większości jest to przecież prawda. Zapalamy więc świeczki w oknach lub stawiamy te wirtualne, dodajemy wpisy w księgach kondolencyjnych i rezygnujemy z imprezy. Oprócz gestu symbolicznego nie ma to jednak większego znaczenia. Nasza kultura na gestach jest oparta, na teatrze poszczególnych znaczeń. To jej podwaliny, to jej stała, jej wyznacznik.

 

Dlaczego więc, zamiast skupić się na oddaniu hołdu zastrzelonym ludziom media wciąż pokazują twarz zabójcy, roztrząsają  nordycką urodę, pokazują jego mieszkanie, wpisy na forach dyskusyjnych i tak dalej. Jasne, należy stworzyć portret współczesnego terrorysty działające prawdopodobnie indywidualnie. Ale gdzie portrety ofiar? Czy nie jest to przypadkiem gonitwa za sensacyjnym wizerunkiem Tego, Który Zabijał? Jak w tabloidowych snach- chcemy krwi, chcemy spojrzeć w oczy Złemu.

 

No dobrze, ale na początku tekstu wprowadziłam też Amy Winehouse. Nie wiem, co z nią teraz zrobić. Zupełnie nie mieści się w grozie tematu. Nadal jest tylko alkoholiczką i ćpunką. Nikt jej nie zabił, sama sobie na śmierć zapracowała. Nie ma co jej żałować, bo choć artystka to przecież z możliwością decydowania o własnym losie.

 

Tylko, że mi jest strasznie żal. Ofiar, piosenkarki, Norwegii. Kolejność nie ma znaczenia. Bardzo za to przepraszam, ale nie mogę inaczej.

 

PS: zanim opublikowałam ten post Lidia Barc napisała bardzo podobny tekst- tutaj link, polecam Jej bloga baaaarrdzzzzoo: