2010-07-12 13:09
I już są chłopcy gotowi do reperowania samochodu. Do grzebania w silniku, wjeżdżania pod podwozie i wysmarowania sobie paznokci lepkim smarem. Wszystko to w imię rycerstwa i pomocy bliźnim, gdyż w tych trudnych czasach, co tu dużo ukrywać, człowiek człowiekowi, a zresztą, wystarczy spojrzeć, co się dzieje naokoło. Także my z kolegą uczciwie przestrzegamy: zrobimy, co w naszej mocy, aby panie sobie spokojnie, bez nerwów, pojechały na te kobiece porody. Jak będzie trzeba, to i dopchamy wóz pod szpital. A co! Proszę spojrzeć na nasze mięśnie.
Łysy wygiął się w paragraf, naprężył biceps i z radością stuknął w niego drugą dłonią. Jaki twardy, jaki mocny, na tym oto bicepsie można by posadzić całą rodzinę z ciotką i stryjem. A ten z długimi włosami niewiele myśląc podciągnął nogawkę, gdzie ukazały się żylaste mapy. I ja też, mówił, ja też daję radę.
No, to gdzie ten samochód?
A tu, za rogiem.
No to chodźmy.
No to poszli.
Ledwo skręcili w Czynszową posypały się pierwsze ciosy. Celina rzuciła tylko „bierz tego z długimi”, a sama zaczęła tłuc łysego. Bach, bach, po twarzy, po jajach, po brzuchu. Za wszystko, co macie w głowach, za wszystko, co chcielibyście z nami zrobić i jeszcze za to, że jesteście. I już wy dobrze wiecie, kim jesteśmy my, przedstawianie się w takiej sytuacji byłoby niepotrzebną kurtuazją. Zastanówcie się jeszcze, jak sobie nas zapamiętać. I jak się modlić, aby nigdy więcej nie napatoczyć się na nas na ulicy. I że nigdy, przenigdy nie pokazywać nam siebie, bo to nas wprawia w zły nastrój i wtedy może być tak- lojalnie przestrzegamy- że ktoś pożegna się ze światem w sposób natychmiastowy.
Ten pierwszy już leży, z ust ciurka krew. Stara się poderwać, ale co chwila dostaje nowe kopniaki. Tymczasem Halina walczy me
I tak leniwie płynął dzień, przechodnie cofali się do bram, a chodnik pokrywał się wybitymi zębami.
Lecz nagle ten żylasty, ten niby taki zasuszony przed ekranem komputera gra w gry skomplikowane, ale jak nie machnie, jak nie świśnie. W ręku zabłyszczał nóż wydobyty z trudem zza paska. Niedobrze, Halina słabła, w końcu taka gimnastyka dobra, ale nie na szkołę rodzenia, kręgosłup rwał, a w oczach powoli wirowały plamki. Dostała pierwszy raz w ramię. Potem nóż przejechał wzdłuż dłoni. Przemknęło jej przez głowę, że to wszystko nie było dobrym pomysłem. Co teraz będzie, co się stanie. Musi koniecznie uciekać, nie ma wyboru, ale coś kazało jej natychmiast się ratować. W sekundę zganiła się w myślach, że nie zostawi przecież koleżanki. To niehonorowe. Tymczasem drugi koleś został unieruchomiony na chodniku i Celina widząc, co się dzieje obok, podbiegła do pomocy. We dwie poszło szybciej i już za chwilę można było kłusować do Solidarności i wskoczyć w przejeżdżający autobus.
Dyszenie, tętno wysokie, pot oblewający twarz, rozmazujący tusz do rzęs. Cholera, piszą na opakowaniu, że wodoodporny, a gówno tam, piecze w oczy. Piecze mocno, wypala od środka, wypala myśli. Jest tylko oddech, który powoli się uspokaja.
Jest też tłum pasażerów, który w milczeniu patrzy się na dwie dziewczyny, z których jedna zasłania sobie brzuch zakrwawioną ręką, z której kapie na podłogę jak z odkręconego kranu. Cisza na morzu, cisza w kościele i jeszcze ta specyficzna cisza gawiedzi, która jest czymś zaszokowana, ale nie wie, co o tym wszystkim myśleć. I ta cisza zaraz się skończy, ale na razie ludzie patrzą się przerażeni po sobie szukając rozwiązania. Szukając swojego zdania.
Wreszcie jeden chłopak podchodzi nieśmiało.
Bo chyba panie powinny usiąść.
I panie usiadły bez słowa. Obserwowały samochody za szybą, obserwowały misie przy ZOO, konary drzew i za chwilę migoczącą wodę pod mostem. Nie patrzyły jednak na siebie, nie rozmawiały ze sobą. Czuły zwyczajnie, że choć kolesie dostali równo, to coś w tej akcji było nie tak.
Halina bała się przyznać przed sobą, że nie powinna już się bić. Celina bała się powiedzieć tego samego koleżance, żeby ta nie pomyślała, że tu śmierdzi dyskryminacją ze względu na brzuch. Podała jej chusteczki do czyszczenia i wodę.
Warszawa powoli stawała się ciemna, rozpalała pierwsze latarnie i zapraszała do coraz liczniejszych ogródków kawiarnianych. Kochani mieszkańcy, czas na luz, odpoczynek, czas na relaks.
Jedźmy do knajpy, rzuciła Celina i objęła ramieniem krwawiącą koleżankę.
Komentarze (12)
Kategoria
Cwaniary
 copy.jpg)
